Vauxhall victor

productvarianten

De VX 4-90 werd aangekondigd als een prestatie-gerichte versie van de FB Victor in oktober 1961. Tijdens de FB-serie, de naam veranderd iets naar VX 4/90 die nog steeds worden gebruikt tot het einde van de FE-serie, hoewel de laatste VX 1978 incarnatie uitgevoerd badges die VX490 lezen. De VX Four Ninety aanwijzing kwam oorspronkelijk uit de technische benaming — Vauxhall eXperimental viercilindermotor van 90 in³ capaciteit. Naast prestatieverhogende modificaties, VX 4 / 90s had ook een aantal exterieur en interieur aanpassingen te onderscheiden van Victors.

De Ventora , werd de FD serie verkocht tussen 1968 tot hij was gedaald van de FE serie in 1976. Deze gebruikte Victor carrosserie, maar had de afgeleide Bedford 3294 cc zescilinder motor van de grotere Cresta modellen. Nogmaals, de Ventora werd onderscheiden van de Victor door verbeterde uitvoeringen en vorstelijkere grille.

ReferencesEdit

  1. Sedgwick, M.; Gillies.M (1986). A-Z of Cars 1945-1970. Devon, UK: Bay View Books. ISBN 1-870979-39-7.
  2. Culshaw; Horrobin (1974). Complete Catalogue of British Cars. London: Macmillan. ISBN 0-333-16689-2.
  3. «The Vauxhall Victor Super», The Motor. March 6, 1957.
  4. «Getting the lead out», The Motor 3539: pages 23–25. April 25, 1970.
  5. «The Vauxhall Victor Super», The Motor. November 8, 1961.
  6. «Verdict on the Vauxhall Victor», Popular Motoring 8 nbr 6: pages 58–59. March 1969.
  7. «Autocar Road Test: Vauxhall Victor 101 de luxe», Autocar 126 (nbr 3718): pages 17–21. date 18 May 1967.
  8. «Autotest — Vauxhall Victor 2000 EC Automatic», Autocar 129 (nbr 3786): pages 16–21. date 5 September 1968.
  9. «A VX 4/90 again», The Motor Nbr 3512: pages 54–55. October 11, 1969.
  10. «Vauxhall Ventora: Cresta power train in Victor structure», Autocar 128 nbr 3759: pages 2–5. 29 February 1968.
  11. «Used car test: 1971 Vauxhall Victor 3300SL Estate automatic», Autocar 138 (nbr 4000): pages 50–51. date 5 September 1968.
  12. «Vauxhall Victor Estate», Autocar 128 nbr 3770: pages 18–19. 16 May 1968.
  13. ↑ Graham Robson, A-Z of Cars of the 1970s, pages 170-171
  14. «Vauxhall’s fifth Victor», Motor: pages 36–44. date 19 February 1972.
  15. «Autotest: Vauxhall VX 1800», Autocar: page 6–10. date 17 July 1976.
  16. «Motorweek:New Models … VX 4/90», Motor: 2. 5 March 1977.
  17. Graham Robson, A-Z of Cars of the 1970s, pages 171-172

FC Series

The FC (1964–1967) was the first Vauxhall to use curved side-window glass, allowing greater internal width: the Estate derivative was noted as being especially capacious for its class. The FC Victor was marketed as the Victor 101, the name arising from the claim that there were ‘101 improvements’ over the FB. Bench or separate front seating was offered, with three-speed column-change gearbox or the optional four-speed floor change. A ‘Powerglide’ two-speed automatic transmission was also available. Another US feature was that the optional radio was incorporated into the bright-metal dashboard trim. An innovative styling cue, which was adopted four years later by the Audi 100, was the incorporation of the side and indicator lamps in the front bumper, as had been common practice in the US for many years. The sculpted bumpers were, for the first time in the UK, contiguous with the body styling. The overall look of the car was unique in GM, with its slab sides outlined with brightwork seam covers incorporating the door handles. This, with the full width grille incorporating the headlights, was more reminiscent of the Lincoln Continental.

The FC (101) was the last of the overhead valve Victor models and had racked up 238,000 sales by the end of its run in late 1967 when the ‘Coke bottle’-shaped FD replaced it. As with the rest of the running gear, the sporting VX 4/90 was developed from the FB series and offered an alloy head, higher compression ratio, twin-Zenith 34IV carburettors, stiffer suspension and additional instruments. Vauxhall took the VX4/90 seriously enough to offer an optional limited-slip differential, but few cars were ordered with it: the VX4/90 was, by this time, largely overshadowed by the less expensive Ford Cortina GT, which also had a higher profile in race and rally competitions.

Overall, FC survival numbers appear to be less than the F, FB and even FD series, due to bad rust problems, so examples are rare, unfairly forgotten, and undervalued.

Towards the end of the model run, in May 1967, a Victor 101 de luxe was road tested by Britain’s Autocar magazine. The vehicle tested came with a four-speed floor-change gearbox and the 1595 cc engine delivering a claimed 66 bhp. A maximum speed of 81 mph (130 km/h) was achieved, which matched that achieved by a recently tested Austin A60 Cambridge and a Ford Cortina 1600 de luxe. The Victor accelerated to 60 mph (97 km/h) in 20.4 seconds, which was slightly quicker than the Austin but slightly slower than the lighter Cortina. The Vauxhall’s overall fuel consumption for the test, at 23.1 mpg (10.9 l/100 km) placed it at the bottom of this class by more than 10%, while its manufacturer’s recommended retail price of £822 was higher than that asked for the Austin at £804 or for the Ford at £761. (A lower price of £806 would have been available on the Victor if the test car had come with the three-speed column-change gearbox and all-round drum brakes.) The overall tone of the test was cautiously positive, with plaudits for the comfort, the lightness of the controls, the (optional) servo-assisted disc/drum brakes and the road holding, but adverse comments concerning the extent of the Victor’s propensity to roll and the rather low gearing which accentuated the variability of fuel consumption according to driving style.

All Victors sported a different grille treatment for 1967, a final-year facelift that was standard Vauxhall practice at the time. This had a more finished and upmarket look with sturdier bars rather than the cheaper looking criss-cross element on earlier cars.

FB Series and VX4/90

The cleaner styled FB ran from 1961 until 1964. It was widely exported, though sales in the US ended after 1961 when Pontiac, Oldsmobile and Buick came up with home-grown compact models of their own. Consequently, the FB only achieved sales of 328,000 vehicles by the time it was replaced in 1964. The body styling owed nothing to any US GM influence, the flat front and turtle-deck rear resembling some older US Fords. Mechanically, the main change was the option of a 4-speed all-synchromesh transmission with floor change but the previously used 3-speed column change unit was still fitted as standard. The engine was also revised with higher compression ratio and revised manifolding increasing the power output to 49.5 bhp (37 kW; 50 PS). In September 1963 the engine was enlarged from 1508 to 1594 cc. The increased capacity coincided with a further increase in the compression ration of the standard engine from 8.1:1 to 8.5:1, reflecting the continuing increase the average octane level of «premium grade» fuel (on which the Victor unit had by now standardised) offered in the UK, now to 97 (RON). 1963 was also the year when front disc brakes with larger 14 in (360 mm) wheels became an option. Models with the larger engine had a revised frontal treatment with a block style grille element and revised parking lights at either lower extreme of the grille.

A Vynide-covered bench front seat was standard on the base model and Super Victor but individual seats were standard on the De Luxe and optional on the lower priced cars. Other options included a heater, fog lamps, radio, screen washers, reversing light and seat belts.

A 1508 cc «Super» version was tested by the British magazine The Motor in 1961 and was found to have a top speed of 76.2 mph (122.6 km/h) and could accelerate from 0-60 mph (97 km/h) in 22.6 seconds. A fuel consumption of 32.2 miles per imperial gallon (8.77 L/100 km; 26.8 mpg-US) was recorded. The test car cost £798 including taxes of £251.

A sporty derivative, the VX4/90, was also available, with twin-carburettor, high-compression, engine giving 71 bhp (53 kW; 72 PS) and servo-assisted brakes. Externally the car was distinguished from the standard car by a coloured stripe down the side, revised grille and larger tail-light clusters. These cosmetic features were essentially similar to the Canadian-market-only Envoy models.

The VX4/90 was available only in saloon form.

Product variants

The VX four-ninety was first added, in approximately 1962, to the FB series as a performance oriented version. During the FB series, the name changed slightly to VX 4/90 which continued, until the FE range. The final VX 1978 incarnation was badged VX490. The VX Four Ninety designation originally came from its engineering designation — Vauxhall eXperimental four-cylinder engine of 90 in³ capacity. As well as performance increasing modifications, VX 4/90s also had a number of exterior and interior modifications to distinguish them from Victors.

The Ventora, was introduced to the FD series sold between 1968 until it was dropped from the FE series in 1976. This used the Victor bodyshell, but had the Bedford derived 3294 cc straight six engine from the larger Cresta models. Again, the Ventora was distinguished from the Victor by improved trim levels

FB Series and VX4/90Edit

Vauxhall Victor FB
Also called Vauxhall VX4/90Envoy
Production 1961-1964328,640 produced.
Body style(s) 4-door saloon5-door estate car
Engine(s)
Transmission(s) 4-speed manual
Wheelbase 100 inches (2540 mm)
Length 173 inches (4394 mm)
Width 64 inches (1619 mm)
Height 58 in (1,500 mm)

The cleaner styled FB ran from 1961 until 1964, with a substantial improvement regarding rust protection. Quite in contrast to its «junky» predecessor, it was considered a solidly built, well proportioned vehicle. It was widely exported, though sales in the US ended after 1961 when Pontiac, Oldsmobile and Buick came up with home-grown compact models of their own. Consequently, the FB only achieved sales of 328,000 vehicles by the time it was replaced in 1964. The body styling owed nothing to any US GM influence, the flat front and turtle-deck rear resembling some older US Fords. Mechanically, the main change was the option of a 4-speed all-synchromesh transmission with floor change but the previously used 3-speed column change unit was still fitted as standard. The engine was also revised with higher compression ratio and revised manifolding increasing the power output to 49.5 bhp (37 kW/50 PS). In September 1963 the engine was enlarged from 1508 to 1594 cc. The increased capacity coincided with a further increase in the compression ration of the standard engine from 8.1:1 to 8.5:1, reflecting the continuing increase the average octane level of «premium grade» fuel (on which the Victor unit had by now standardised) offered in the UK, now to 97 (RON). 1963 was also the year when front disc brakes with larger 14 in (360 mm) wheels became an option. Models with the larger engine had a revised frontal treatment with a block style grille element and revised parking lights at either lower extreme of the grille.

A Vynide-covered bench front seat was standard on the base model and Super Victor but individual seats were standard on the De Luxe and optional on the lower priced cars. Other options included a heater, fog lamps, radio, screen washers, reversing light and seat belts.

The FB was the first Victor to spawn a sporty VX4/90 derivative

The Motor-US

A sporty derivative, the VX4/90, was also available, with twin-carburettor, high-compression, engine giving 71 bhp (53 kW/72 PS) and servo-assisted brakes. Externally the car was distinguished from the standard car by a coloured stripe down the side, revised grille and larger tail-light clusters. These cosmetic features were essentially similar to the Canadian-market-only Envoy models.

The VX4/90 was available only in saloon form.

General Motors New Zealand assembled the Victor FB sedan line in New Zealand, in Super form with column shift manual. Wagons, Deluxe sedans and the VX4/90 were rare imports, many under the no-remittance, no overseas exchange, deposit scheme available to consumers at the time. The Kiwi models were facelifted for 1964 but did not get the revised rear licence plate surround introduced in the UK market.

F-serie Victor

Vauxhall Victor F
Overzicht
Ook wel genoemd Envoy Vauxhall Voyager
Productie 1957-1961 390.745 geproduceerd.
bijeenkomst Verenigd Koninkrijk Australië
Body en chassis
Lichaamsstijl 4-deurs sedan 5-deurs stationwagen
Powertrain
Motor 1.5 L OHV I4
transmissie 3-speed manual
Dimensies
wielbasis 98 in (2,489 mm)
Lengte 167 op (4,242 mm)
Breedte 63 in (1600 mm)
Hoogte 59 in (1499 mm)

De originele Victor, gelanceerd op 28 februari 1957 werd gecodeerd de F-serie en zag een oplage van meer dan 390.000 eenheden. De auto was zelfdragende en bevatte een grote glazen met sterk gekromde voorruit en achterruit. Na vervolgens huidige Amerikaanse styling trends, de voorruit pijlers achterover hellend. In feite werd het lichaam stijl direct afgeleid van de klassieke 57 Chevrolet Bel Air , maar dit was niet duidelijk, tenzij de twee auto’s naast zijn bekeken elkaar. Zitbanken waren voorzien voor en achter in orde gemaakt in Rayon en «Elastofab», en twee-kleuren interieur was standaard. De Super model had extra chroom stuwing, met name rond de ramen; resten van ondertekening Opel bonnet groeven schoot naar voren flanken en de uitlaat verlaten via de achterbumper. De auto was voorzien van armleuningen op de deuren, deur bediend instapverlichting, een twee-spaaks stuurwiel, en dubbele zonnekleppen.

Vauxhall Victor F (1958) achteraanzicht behandeling. Aan het begin van de auto’s ontstond de uitlaatgassen door een gat aan de rechterzijde van de bumper.

Vauxhall Victor F Estate, met de vereenvoudigde na 1959 voor de behandeling en minder gebeeldhouwde achterdeuren

Voor Canadese klanten de auto werd gegeven een vereenvoudigde grille en omgedoopt tot de «gezant» .

Een landgoed variant werd gelanceerd in 1958. Bij het opnieuw vormgegeven, zoals de Series 2, de auto verloor al haar ’57 Chevy styling detail en de druppelvormige Vauxhall fluiten werden vervangen door een enkele chromen side-streep lopende neus tot staart. De gebeeldhouwde «patrijspoort» achterbumper tips, die verroest als gevolg van uitlaatgassen residu, werden vervangen door vlakte, rechttoe rechtaan. De oude bumper uiteinden steeds worden gebruikt voor vele jaren op een verscheidenheid van touringcars en ijs bestelwagens .

Hoewel de motor was van vergelijkbare grootte als die van de uitgaande Wyvern was in kritieke opzichten nieuw. Uitgerust met een enkele Zenith carburateur het had een vermogen van 55 pk (41 kW) bij 4200 tpm en een reputatie van het geven van een lange probleemloze levensduur. Dit was ook het jaar waarin Vauxhall gestandaardiseerd «premium» benzine / benzine, waardoor een toename van de compressieverhouding van de Wyvern van 6,8: 1-7,8: 1. Superbenzine had in het Verenigd Koninkrijk beschikbaar komen aan het einde van 1953, naar aanleiding van een einde te maken aan de naoorlogse brandstof rantsoenering, en op dat moment bood gemiddelde octaangetal van 93, maar in de daaropvolgende vier jaar was dit maximaal 95 kroop (RON ).

Victor’s drieversnellingsbak had synchromesh alle voorwaartse versnellingen en werd bediend door een kolom gemonteerde hendel. In het begin van 1958 was Newtondrive twee-pedaal controle als optie verkrijgbaar.

Suspensie werd onafhankelijk aan de voorzijde door schroefveren en een stabilisatorstang een rubber werd uitgerust aangebracht dwarselement. De achterwielophanging gebruikt een starre as en half elliptische bladveren. Steering was van de recirculatie bal type. Lockheed hydraulische 8 in (203 mm) trommelremmen gebruikt.

Een «Super» versie getest door The Motor tijdschrift in 1957 had een topsnelheid van 74,4 mph (119,7 km / h) en kon versnellen van 0-60 mph (97 km / h) in 28,1 seconden. Een brandstofverbruik van 31,0 mijl per imperiale gallon (9,1 l / 100 km; 25,8 mpg -US ) werd opgenomen. De testauto kost £ 758 inclusief belastingen. Het landgoed auto kost £ 931.

A Series II model werd aangekondigd in 1959 met vereenvoudigde styling. De nieuwe auto is verkrijgbaar in drie versies met een Deluxe als de top model met lederen bekleding en een aparte voorstoelen.

F-serie Victors sedans werden geassembleerd bij General Motors Nieuw-Zeeland fabriek in Petone. De meeste waren Supers met kolomverschuiving en drie-versnellingsbak, hoewel sommige basismodellen werden gemaakt voor de overheid vloot contracten. Wagons werden geïmporteerd.

Варианты продукта

VX четыре девяносто был сначала включен приблизительно 1962 к ряду FB, поскольку работа ориентировала версию. Во время ряда FB имя изменилось немного на VX 4/90, который продолжал использоваться до конца диапазона FE, хотя заключительное воплощение VX 1978 года несло значки, которые читают VX490. VX Четыре Девяносто обозначений первоначально прибыл из его технического обозначения — Воксхолл экспериментальный двигатель с четырьмя цилиндрами 90 в ³ способности. А также исполнительные модификации увеличения, у VX 4/90-е также было много внешних и внутренних модификаций, чтобы отличить их от Победителей.

Ventora, был введен ряду FD, проданному между 1968, пока это не было исключено из ряда FE в 1976. Это использовало каркас кузова с обшивкой Виктора, но имело Бедфорд, полученный 3294 cc прямо шесть двигателей от больших моделей Cresta. Снова, Ventora отличили от Виктора улучшенные уровни отделки салона и более королевская решетка.

Victor specials

Big Bertha

Een speciale versie van de FE was de eenmalige 1974 Repco Holden -engined Ventora, bijgenaamd «Big Bertha», gebouwd om te concurreren in de categorie «Super Saloon» van de Britse motorsport. Aangedreven door Gerry Marshall , werd deze wagen voorzien van een racegetunede 5.0 L V8 Repco Holden motor en baarde weinig gelijkenis met de aanmaak auto, behalve in het totaalbeeld. Maar het ontwerp was noodlottige, en leed een ongeval in de zesde race. Het werd beschouwd als te groot en te zwaar, en had problemen bij het hanteren. Uiteindelijk werd besloten om een nieuwe, veel kleinere auto rond dezelfde motor en het chassis (veel korter) te bouwen en deze auto kreeg het silhouet van de «droopsnoot» Firenza . Bijgenaamd » de baby Bertha «, deze auto was meer succesvol en ging over tot de categorie domineren tot Vauxhall verplaatst van het racen in de rallysport in 1977.

Экстренное сообщение Виктора

Крупная Берта

Специальная версия FE была одноразовым 1974 Репко Холден-энджинед Вентора, которого называют «Крупная Берта», построенный, чтобы конкурировать в «Супер Седане» категория британского автоспорта. Ведомый Джерри Маршаллом, этот автомобиль был оснащен настроенным на гонку 5.0 двигателей L V8 Репко Холдена и имел мало сходства с серийным автомобилем, кроме его полной внешности. Однако, дизайн был злополучным, и потерпел аварию в своей шестой гонке. Это считали слишком большим и слишком тяжелым, и имело серьезные проблемы обработки, даже в способных руках Маршалла. В конечном счете было решено построить новый, намного меньший автомобиль вокруг того же самого двигателя и шасси (очень сокращенный), и этому автомобилю дали силуэт «droopsnoot» Firenza. Названный «Ребенком Бертой», этот автомобиль был очень успешен и продолжил доминировать над спортом, пока Воксхолл не двинулся от гонок в сплочение в 1977.

FD SeriesEdit

Vauxhall Victor FD
Also called Vauxhall VX4/90Vauxhall VentoraEnvoy
Production 1967-1972198,085 produced.
Body style(s) 4-door saloon5-door estate car
Engine(s)
Transmission(s) 3-speed Manual (column) 4-speed manual (floor) Borg-Warner 3-speed automatic (4 cyl engines till 1969)G M Powerglide 3-speed automatic (6 cyl engines from 1968: all engines from late 1969)
Wheelbase 102 inches (2591 mm)
Length 177 inches (4489 mm) (saloon & estate)
Width 67 inches (1702 mm)
Height 52.5 in (1,334 mm)
Curb weight 2,320 lb (1,052 kg) (Victor)2,553 lb (1,158 kg) (Ventora)

The FD, however, departed from the traditional Victor family car bench front seat norm (there were still models with bench seats however) and could be ordered with comfortable contoured bucket seating front and rear. This was standard on the Victor 2000 (later 2000 SL with the facelift for 1970) and optional on the Victor 1600 (renamed Super with the 1970 facelift). Bucket seats were standard on the more sporty VX4/90 and six-cylinder Ventora versions, with the latter having reclining backrests as standard from 1969. All bucket seat models dispensed with the column shift and adopted a four-speed floor shift, with overdrive standard on manual VX4/90s and optional on the Ventora.

In February 1968 Vauxhall launched the Vauxhall Ventora, which was in effect a marriage of the Victor FD body with the 3.3-litre six-cylinder engine hitherto offered only in the larger models. The Ventora offered a claimed 123 bhp (92 kW/125 PS) of output compared with 88 bhp (66 kW/89 PS) from the 2-litre 4-cylinder Victor, also featuring correspondingly larger front disc-brake calipers. The Ventora therefore differed most spectacularly from its siblings through its effortless performance: in that respect it had no obvious direct competitor at or near its price (£1,102 including taxes in February 1968) on the UK market. The interior was also enhanced, with extra instrumentation including a rev counter. From the outside Ventoras can be identified by their wider tyres, a front grille of toothy-harmonica like gaps in place of the Victor’s closely packed horizontal bars, and a black vinyl roof.

Vauxhall Victor FD Estate. There was at this stage no Ventora estate. The Victor 3300SL estate, introduced only in May 1968 and pictured here, combined the I6 engine found in the Ventora with the relatively basic Victor interior trim

Vauxhall Cresta

The VX 4/90 was a sporting derivative of the Victor, initially based on the Victor FB, but subsequently included in the FC, FD and FE Victor families

As well as the 1.6 and 2.0 I4s, the FD series was also available in New Zealand (sedans only; wagons were rare imports) with the larger Cresta PC’s 3294 cc engine, badged as the Victor 3300, later 3300SL. These were manufactured with a choice of 4-speed manual gearbox or a 2-stage GM Powerglide automatic and most, apart from early cars, had the Ventora’s grille. The Holden Trimatic gearbox was available for the last models. Bench (earlier 1.6 models with three-speed manual column shift only) or bucket front seats were available.

A one-off Ventora was the ‘Black Prince’, a concept car built by Gordon-Keeble in 1971 using an FD chassis. The car featured a 5.4 litres V8 Chevrolet engine, ZF 5-speed gearbox and a limited slip differential. Special features included a Sony 4 band radio which could be removed from the dashboard and used as a portable radio, auxiliary dials, Lucas Square 8 fog lights, matt black bonnet, dash mounted ice detector and map lights. The car was offered for sale in 1972 for approximately 3,000 pounds, and was allegedly broken up in the late 1980s, with the owner using the running gear in a kit car.

FC SeriesEdit

Vauxhall Victor FC
Also called Vauxhall VX4/90Envoy
Production 1964-1967219,814 FC and 13,449 VX4/90 produced.
Body style(s) 4-door saloon5-door estate car
Engine(s)
Transmission(s) 3- or 4-speed manualautomatic
Wheelbase 100 inches (2540 mm)
Length 174.7 in (4,437 mm) (saloon & estate)
Width 65 inches (1645 mm)
Height 55.2 in (1,402 mm)
Curb weight 2,194 lb (995 kg) (Victor)2,256 lb (1,023 kg) (VX 4/90)

Vauxhall Victor FC Estate

As with the rest of the running gear, the sporting VX 4/90 was developed from the FB series and offered an alloy head, higher compression ratio, twin-Zenith 34IV carburettors, stiffer suspension and additional instruments. Vauxhall took the VX4/90 seriously enough to offer an optional limited-slip differential, but few cars were ordered with it: the VX4/90 was, by this time, largely overshadowed by the less expensive Ford Cortina GT, which also had a higher profile in race and rally competitions.

Overall, FC survival numbers appear to be less than the F, FB and even FD series, due to bad rust problems, so examples are rare, unfairly forgotten, and undervalued.

Towards the end of the model run, in May 1967, a Victor 101 de luxe was road tested by Britain’s Autocar magazine. The vehicle tested came with a four-speed floor-change gearbox and the 1595 cc engine delivering a claimed 66 bhp. A maximum speed of 81 mph (130 km/h) was achieved, which matched that achieved by a recently tested Austin A60 Cambridge and a Ford Cortina 1600 de luxe. The Victor accelerated to 60 mph (97 km/h) in 20.4 seconds, which was slightly quicker than the Austin but slightly slower than the lighter Cortina. The Vauxhall’s overall fuel consumption for the test, at 23.1 mpg (10.9 l/100 km) placed it at the bottom of this class by more than 10%, while its manufacturer’s recommended retail price of £822 was higher than that asked for the Austin at £804 or for the Ford at £761. (A lower price of £806 would have been available on the Victor if the test car had come with the three-speed column-change gearbox and all-round drum brakes.) The overall tone of the test was cautiously positive, with plaudits for the comfort, the lightness of the controls, the (optional) servo-assisted disc/drum brakes and the road holding, but adverse comments concerning the extent of the Victor’s propensity to roll and the rather low gearing which accentuated the variability of fuel consumption according to driving style.

All Victors sported a different grille treatment for 1967, a final-year facelift that was standard Vauxhall practice at the time. This had a more finished and upmarket look with sturdier bars rather than the cheaper looking criss-cross element on earlier cars. The waistline chrome strip was also thinner.

New Zealand assembly continued again with the Super with three-speed manual column-shift transmission though some base models — minus the distinctive waistline chrome strips — were also built for government fleet business. Powerglide two-speed automatic became an option in 1966. The model was facelifted for 1967 and, near the end of the run, a four-speed manual gearbox with floor shift and twin front seats replaced the three-speeder with bench seat. Some Deluxe models, wagons and VX4/90s were imported fully assembled from the UK but were quite rare.

Ряд FB Виктор и VX4/90

Более чисто стилизованный FB бежал с 1961 до 1964 с существенным улучшением относительно защиты ржавчины. Вполне в отличие от его «дрянного» предшественника, это считали единогласно построенным, хорошо распределяемым транспортным средством. Это широко экспортировалось, хотя продажи в США закончились после 1961, когда Понтиак, Олдсмобиль и Бьюик придумали отечественные компактные собственные модели. Следовательно, FB только достиг продаж 328 000 транспортных средств к тому времени, когда он был заменен в 1964. Моделирование тела ничего не было должно никакому американскому влиянию GM, плоскому фронту и задней части палубы черепахи, напоминающей некоторые более старые американские Форды. Механически, главное изменение было выбором передачи все-синхронизатора с 4 скоростями с изменением пола, но ранее используемая все-синхронная единица изменения колонки с 3 скоростями была все еще приспособлена как стандарт. Двигатель был также пересмотрен с более высокой степенью сжатия и пересмотрел множащее увеличение выходной мощности к. В сентябре 1963 двигатель был увеличен с 1508 до 1594 cc. Увеличенная способность совпала с дальнейшим увеличением степени сжатия стандартного двигателя от 8.1:1 до 8.5:1, отразив продолжающееся увеличение средний уровень октана «премиального сорта» топливо (на котором единица Виктора к настоящему времени стандартизировала), предлагаемый в Великобритании, теперь к 97 (RON). 1963 был также годом, когда передние дисковые тормоза с более крупными колесами стали выбором. Модели с более крупным двигателем имели пересмотренное лобное лечение с элементом решетки стиля блока и пересмотрели габаритные огни в любой более низкой противоположности решетки.

Vynide-покрытое переднее сиденье скамьи было стандартным на основном образцовом и Супер Викторе, но отдельные места были стандартными на Роскошном и дополнительном на автомобилях с более низкой ценой. Другие варианты включали нагреватель, противотуманные фары, радио, моечные машины экрана, полностью изменяя свет и ремни безопасности.

1508 cc у «Супер» версии была проверена британским журналом The Motor в 1961 и, как находили, была максимальная скорость и могла ускориться от 0– через 22,6 секунды. Расход топлива был зарегистрирован. Испытательный автомобиль стоил 798£ включая налоги 251£.

Спортивная производная, VX4/90, была также доступна с двойным карбюратором, голова из сплава, высокое сжатие, азотировала предоставление двигателя коленчатого вала и помогшие с сервомотором тормоза. Внешне автомобиль отличила от стандартного автомобиля цветная полоса вниз сторона, пересмотренная решетка и большие группы задней фары. Эти косметические особенности были чрезвычайно подобны Канадскому рынку только модели Envoy.

VX4/90 был доступен только в форме седана с с 4 скоростями (GM Opel) все-синхронная коробка передач, дисковые тормоза фронта Локхида, 14-дюймовые колеса, передний человек / ковшеобразные сиденья, полная инструментовка включая механически ведомый тахометр и нагреватель. Двигатель VX4/90 также был модернизирован до 1595 cc (97 кубических дюймов) и с изменением в отношении задней оси от 4,125 до 3,9, VX 4/90 мог теперь легко превысить 90 миль в час.

General Motors Новая Зеландия собрал линию седана Victor FB в Новой Зеландии в Супер форме с руководством изменения колонки. Фургоны, седаны Deluxe и VX4/90 были редким импортом, многими под без денежных переводов, никаким зарубежным обменом, схема депозита, доступная потребителям в то время. новозеландские модели ремонтировались на 1964, но не добирались, пересмотренный задний номерной знак окружают введенный на британском рынке.

FB Series Victor en VX4 / 90

Vauxhall Victor FB Opel VX4 / 90 FB
Overzicht
Ook wel genoemd Gezant
Productie 1960-1964 328.640 geproduceerd.
bijeenkomst Luton , Verenigd Koninkrijk Australië België Denemarken Portugal Trinidad Nieuw-Zeeland Zuid-Afrika
Body en chassis
Lichaamsstijl 4-deurs sedan 5-deurs stationwagen
Powertrain
Motor 1.5 of 1.6 L Straight-4 ohv
transmissie 4-speed manual
Dimensies
wielbasis 100 inch (2540 mm)
Lengte 173 inch (4394 mm)
Breedte 64 inch (1619 mm)
Hoogte 58 in (1500 mm)

De schoner vormgegeven FB aangekondigd 14 september 1960 liep tot 1964 met een aanzienlijke verbetering ten aanzien van bescherming tegen roest. Anders dan in het haar «junky» voorganger, werd het beschouwd als een solide gebouwd, goed geproportioneerd voertuig. Het werd op grote schaal geëxporteerd, hoewel de verkoop in de VS eindigde na 1961 toen Pontiac, Oldsmobile en Buick kwam met home-grown compacte modellen van hun eigen, met de geheel nieuwe . Bijgevolg is de FB slechts een omzet van 328.000 voertuigen tegen de tijd dat het werd vervangen in 1964. Het lichaam styling niets te danken aan een Amerikaanse GM invloed, de vlakke voorzijde en turtle-dek achter die lijkt op sommige oudere Amerikaanse Fords. Mechanisch, de belangrijkste verandering was de mogelijkheid van een 4-speed alle gesynchroniseerde transmissie met vloer veranderen, maar het eerder gebruikte 3-speed volledig gesynchroniseerd verandering kolomeenheid nog standaard gemonteerd. De motor werd herzien hogere compressieverhouding en vernieuwde verzamelleidingen verhogen van het uitgangsvermogen 49,5 pk (37 kW; 50 PS). In september 1963 werd de motor vergroot 1508-1594 cc. De verhoogde capaciteit viel samen met een verdere toename van de compressieverhouding van de standaardmotor van 8,1: 1-8,5: 1, door de aanhoudende toename van de gemiddelde octaangetal van «premium grade» brandstof (waarop de Victor eenheid had inmiddels gestandaardiseerde) aangeboden in het Verenigd Koninkrijk, die nu tot 97 (RON). 1963 was ook het jaar waarin schijfremmen met grotere 14 in (360 mm) wielen optie werd. Modellen met de grotere motor had een herziene frontale behandeling met een blok stijl grille element en herzien stadslichten aan beide onderste uiteinde van de grille.

Een Vynide-behandelde bank voorbank was standaard op het basismodel en Super Victor maar individuele zitplaatsen zijn standaard op de De Luxe en optioneel op de lager geprijsde auto’s. Andere keuzemogelijkheden een verwarming, mistlampen, radio, scherm ringen, achteruitrijlicht en veiligheidsgordels.

De FB was de eerste Victor een sportieve VX4 / 90 derivaat paaien.

De Victor FB Estate werd in Canada op de markt gebracht als de gezant van Sherwood Station Wagon

Een 1508 cc «Super» versie werd getest door het Britse tijdschrift The Motor in 1961 en bleek een topsnelheid van 76,2 mph (122,6 km / h) te hebben en kunnen versnellen van 0-60 mph (97 km / h) in 22.6 seconden. Een brandstofverbruik van 32,2 mijl per imperiale gallon (8,8 l / 100 km; 26,8 mpg -US ) werd opgenomen. De testauto kost £ 798 inclusief belastingen van £ 251.

Een sportieve afgeleide, de VX4 / 90, kondigde afzonderlijk in het midden van oktober 1961 was ook beschikbaar. Het was uitgerust met een dubbele carburateur, aluminium kop, hoge compressie, genitreerde krukas motor die 71 pk (53 kW; 72 pk) en bekrachtigde schijfremmen op de voorwielen. Extern de auto werd onderscheiden van de standaard auto door een gekleurde streep aan de zijkant, herziene grille en grotere achterlicht clusters. Deze cosmetische functies waren in wezen gelijk aan de enige Canadese-market- gezant modellen.

De VX4 / 90 werd alleen in salon verbinding met 4-speed (GM Opel) Alle synchro-versnellingsbak, Lockheed schijfremmen, 14 inch wielen, voor individuele / kuipstoelen complete navigatie inclusief mechanisch aangedreven tachometer en verwarming. De VX4 / 90 motor ook werd opgewaardeerd tot 1595 cc (97 kubieke inch) en met een verandering in achterasoverbrenging 4,125-3,9, kan de VX 4/90 nu gemakkelijk boven 90 mph.

General Motors Nieuw-Zeeland vergaderden de Victor FB sedan lijn in Nieuw-Zeeland, in Super vorm met kolomverschuiving handleiding. Wagons, Deluxe sedans en de VX4 / 90, waren zeldzaam invoer, velen onder de no-afdracht, geen overzeese uitwisseling, statiegeldregeling voor de consument op het moment. De Kiwi modellen werden gefacelifte voor 1964, maar heeft de aangepaste achterste kentekenplaat surround geïntroduceerd in de Britse markt niet te krijgen.

Product variantsEdit

The VX four-ninety was first added, in approximately 1962, to the FB series as a performance oriented version. During the FB series, the name changed slightly to VX 4/90 which continued, until the FE range. The final VX 1978 incarnation was badged VX490. The VX Four Ninety designation originally came from its engineering designation — Vauxhall eXperimental four-cylinder engine of 90 in³ capacity. As well as performance increasing modifications, VX 4/90s also had a number of exterior and interior modifications to distinguish them from Victors.

The Ventora, was introduced to the FD series sold between 1968 until it was dropped from the FE series in 1976. This used the Victor bodyshell, but had the Bedford derived 3294 cc straight six engine from the larger Cresta models. Again, the Ventora was distinguished from the Victor by improved trim levels

Оцените статью
Добавить комментарий